Γιατί δεν πρέπει να μας εκπλήσσει το δόγμα για την Γαλάζια Πατρίδα

Η συζήτηση που έχει ανοίξει στην Τουρκία περί ενσωμάτωσης του δόγματος της “Γαλάζιας Πατρίδας” στην εσωτερική έννομη τάξη της χώρας μέσω ειδικού νομοθετήματος δεν αποτελεί ούτε αιφνιδιασμό ούτε κάποια πρωτοβουλία συγκυριακού χαρακτήρα. Αντιθέτως, πρόκειται για μία ακόμη φάση της διαχρονικής στρατηγικής του τουρκικού κράτους, η οποία εξελίσσεται αδιάλειπτα εδώ και έναν αιώνα, ανεξαρτήτως κυβερνήσεων, κομμάτων και ιδεολογικών διαφοροποιήσεων.

 

Στην Ελλάδα συχνά αναλύουμε τις τουρκικές κινήσεις μέσα από το πρίσμα των εκάστοτε πολιτικών προσώπων. Η πραγματικότητα όμως είναι βαθύτερη. Από τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μέχρι την κεμαλική αντιπολίτευση, ο βασικός γεωπολιτικός λόγος στην Τουρκία παραμένει ουσιαστικά ο ίδιος. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι ακούει μία φωνή να εκφράζεται από διαφορετικά πρόσωπα.

 

Οι πέντε αρχές της ΕΕ που η ίδια παραβίασε στην ελληνική κρίση

Η ελληνική χρεοκοπία του 2010 παρουσιάστηκε επισήμως ως το μοιραίο αποτέλεσμα μιας παρατεταμένης δημοσιονομικής ασυδοσίας. Η ερμηνεία αυτή, αν και μερικώς αληθής, παραμένει βαθύτατα ελλιπής. Υπάρχει μια εναλλακτική ανάγνωση των γεγονότων – μια προσέγγιση ερμηνευτική, που δεν φιλοδοξεί να αποδειχθεί με δικαστική ακρίβεια, αλλά εμφανίζεται εξαιρετικά συνεκτική με βάση τα ίχνη που άφησαν πίσω τους τα ίδια τα γεγονότα.

 

Η ανάγνωση αυτή θέλει τη διαχείριση της ελληνικής κρίσης να υπηρέτησε συγκεκριμένα γεωπολιτικά συμφέροντα σε βάρος του ελληνικού λαού, με την ανοχή – αν όχι τη συνενοχή – των εγχώριων πολιτικών και θεσμικών ελίτ. Η Γερμανία, ως ένας οικονομικός κολοσσός με ετήσια φορολογικά έσοδα που ξεπερνούσαν τότε τα 500 δισ. ευρώ και ΑΕΠ 3,4 τρισ. δολαρίων το 2010, δεν αντιμετώπιζε κανέναν υπαρξιακό κίνδυνο από το ελληνικό χρέος. Η εμμονή της στη σκληρότητα των μέτρων – παρά τις αυξανόμενες ενδείξεις ότι η τυφλή λιτότητα επιδείνωνε το πρόβλημα αντί να το λύνει – εγείρει εύλογα ερωτήματα για τους πραγματικούς της στόχους.