Όταν η woke κουλτούρα θέλει να απαλλάξει τη γη από τους ανθρώπους!

Ο αιφνίδιος θάνατος του αμφιλεγόμενου ακαδημαϊκού δασκάλου του Πανεπιστημίου του Κέημπριτζ, Τζέισον Άρντεϊ, μετά τις αποκαλύψεις για τις ανακρίβειες στο βιογραφικό του, έφερε στο φως ξανά το θέμα της διαβόητης Woke κουλτούρας στα κορυφαία εκπαιδευτικά ιδρύματα της Δύσης. Είναι εμφανές ότι η επιλογή του συγκεκριμένου ανθρώπου σε μια τόσο σημαντική ακαδημαϊκή θέση έγινε με κυρίαρχα, αν όχι αποκλειστικά, κριτήρια “συμπερίληψης” και “διαφορετικότητας»”

 

Σε αντίθεση με ό,τι γενικά προβάλλεται αυτά τα κριτήρια δεν έχουν θετικό χαρακτήρα. Η “συμπερίληψη” και η “διαφορετικότητα” αποτελούν προέκταση μιας κουλτούρας μίσους, ενοχής και αλαζονείας, σε ένα ιδιόρρυθμο διαλεκτικό μείγμα. Πυρήνας της woke κουλτούρας είναι η άρνηση των συλλογικών ανθρώπινων ταυτοτήτων, που καταλήγει στην άρνηση της ίδιας της έννοιας του ανθρώπου. Και αυτό δεν είναι μια θεωρητική πραγματικότητα. 

 

Η κρυφή οντολογία της γεωπολιτικής – Ο “άλλος” ως εχθρός

Οι περισσότερες αναλύσεις της διεθνούς πολιτικής ξεκινούν από την ισχύ. Εξετάζουν τους στρατούς, τις οικονομίες, τις τεχνολογίες, τις συμμαχίες, τους φυσικούς πόρους και τα γεωγραφικά δεδομένα. Όλοι αυτοί είναι ασφαλώς κρίσιμοι παράγοντες.

 

Ωστόσο, σπανίως τίθεται ένα βαθύτερο ερώτημα. Το γιατί διαφορετικοί πολιτισμοί αντιλαμβάνονται την ισχύ με τόσο διαφορετικό τρόπο; Γιατί ορισμένες κοινωνίες τείνουν να βλέπουν τον “Άλλον” πρωτίστως ως δυνητικό εχθρό ή ως αντικείμενο ελέγχου, ενώ άλλες αναζητούν διαφορετικές μορφές ειρηνικής συνύπαρξης ή έστω “λελογισμένης” ανταγωνιστικότητας και αντιπαλότητας;

Αφροτούρκοι: Η κληρονομιά της δουλείας στην Τουρκία

Η ιστορία της δουλείας έχει ταυτιστεί στη συλλογική μνήμη με το διατλαντικό εμπόριο σκλάβων και τις ευρωπαϊκές αποικιακές αυτοκρατορίες. Πολύ λιγότερο γνωστό παραμένει ότι και η Οθωμανική Αυτοκρατορία ενσωμάτωσε, για αιώνες, πληθυσμούς αφρικανικής καταγωγής, οι οποίοι μεταφέρθηκαν κυρίως μέσω των αραβικών δικτύων δουλεμπορίου από τη Ζανζιβάρη, το Σουδάν, την Αιθιοπία, τη Λιβύη και τις ακτές της Ανατολικής Αφρικής. Οι απόγονοί τους αποτελούν σήμερα τη μικρή αλλά ιστορικά σημαντική κοινότητα των Αφροτούρκων.

 

Το ζήτημα δεν αφορά μόνο την ιστορία της Τουρκίας. Αφορά συνολικά την οθωμανική ιστορία και, κατ’ επέκταση, την ιστορία των Βαλκανίων και του ελληνικού χώρου. Η παρουσία αφρικανικών πληθυσμών υπήρξε μία ακόμη έκφραση της πολυεθνικής φυσιογνωμίας που είχε η Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία εκτεινόταν σε τρεις ηπείρους και αποτελούσε έναν από τους μεγαλύτερους χώρους μετακίνησης ανθρώπων κατά την πρώιμη νεότερη εποχή.

 

Λύση του δημογραφικού ή εθνική αλλοίωση οι μετανάστες;

Στα τέλη του 2022 ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα της απογραφής πληθυσμού που διενεργήθηκε στην Ελλάδα το 2021. Η εικόνα που παρουσιάζουν τα αποτελέσματα αυτά είναι ζοφερή, ωστόσο ουδείς πλέον δικαιούται να εκπλήσσεται. Τα αποτελέσματα αυτά ήταν αναμενόμενα από καιρό.

 

Πριν σχολιάσουμε τα βασικά ευρήματα της απογραφής, πρέπει να πούμε ότι από πολλές πλευρές έχουν εκφραστεί επιφυλάξεις για το πώς αυτή διενεργήθηκε. Όποιες όμως κι αν είναι οι επιφυλάξεις, αυτά είναι τα επίσημα στοιχεία και βάσει αυτών μπορούμε να μιλήσουμε. Εξάλλου, είναι σαφές ότι όποιες διορθώσεις κι αν γίνουν, η μεγάλη εικόνα δεν θα αλλάξει. Ποια όμως είναι η μεγάλη εικόνα; Τρία είναι τα βασικά ευρήματα.