Το
ουσιαστικότερο ερώτημα που τίθεται δεν είναι απλώς αν οι ΗΠΑ επιδίωξαν
να σταματήσουν το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Είναι αν αυτό ήταν
πράγματι ο κεντρικός και αποκλειστικός στόχος τους. Η επίθεση και
η αποδόμηση της διπλωματίας μοιάζει ως η αρχή ενός νέου αμερικανικού
δόγματος εφαρμογής στρατιωτικής ισχύος, που παραπέμπει σε street
fighter.
Οι
διαπραγματεύσεις βρίσκονταν σε εξέλιξη όταν εκδηλώθηκε η
αμερικανική-ισραηλινή επίθεση. Δεν είχε καταστεί σαφές ότι η διπλωματική
οδός είχε εξαντληθεί, ούτε ότι το Ιράν
δεν θα μπορούσε, υπό πίεση και ανταλλάγματα, να αποδεχθεί ένα αυστηρό
καθεστώς επιτήρησης και περιορισμών. Εάν πράγματι η οριστική και
αμετάκλητη παύση του πυρηνικού προγράμματος ήταν το ζητούμενο, τότε θα
ανέμενε κανείς μια διαφορετική στρατηγική κι όχι συμπεριφορά street
fighter.









