Κοκοτσάκης στο Newsbreak: Η κίνηση Καρυστιανού είναι το «παιδί» της θεσμικής ασφυξίας που νοιώθει η κοινωνία

«Δεν θα επιδιώξω πολιτική θέση ή καρέκλα, αλλά στην προσπάθεια αυτή έχουμε όλοι υποχρέωση να βάλουμε πλάτη», αναφέρει ο δικαστικός πραγματογνώμονας

 

Η επικείμενη πολιτική κίνηση της Μαρίας Καρυστιανού έχει ήδη φέρει τα πάνω κάτω στη δημόσια πολιτική συζήτηση, πριν καλά καλά ανακοινωθεί επισήμως. Οι τοποθετήσεις γύρω από αυτό το ενδεχόμενο, πολλές και ιδιαίτερα έντονες, είναι ενδεικτικές τόσο της ανησυχίας, όσο και των προσδοκιών.

 

Το Newsbreak επέλεξε να μιλήσει με έναν άνθρωπο που γνωρίζει καλά την κα Καρυστιανού, έχοντας ζήσει μαζί της, ως τεχνικός σύμβουλος, όλο τον μακροχρόνιο αγώνα της να αποδοθεί πραγματική δικαιοσύνη για τον θάνατο του παιδιού της και άλλων 56 ανθρώπων. Από την τραγική νύχτα της 28ης Φεβρουαρίου του 2023, μέχρι σήμερα, αυτός ο αγώνας έχει συνταράξει βαθιά και έχει κινητοποιήσει μαζικά την ελληνική κοινωνία.

 

Ο Βασίλης Κοκοτσάκης, δικαστικός πραγματογνώμονας σε θέματα πυρκαγιών και εκρήξεων, ήταν ο άνθρωπός που με την αντιπαραβολή ηχητικών ντοκουμέντων και βίντεο, απέδειξε ότι υπήρχαν ζωντανοί επιβάτες μετά την σύγκρουση των δύο τρένων, οι οποίοι στη συνέχεια βρήκαν τραγικό θάνατο λόγω της φωτιάς που ακολούθησε.  Το “δεν έχω οξυγόνο”, παράφραση των τελευταίων λέξεων της Μάρθης, κόρης της Μαρίας Καρυστιανού, ήταν το σύνθημα που έβγαλε στους δρόμους εκατομμύρια Έλληνες. Έκτοτε οι εκθέσεις τις τεχνικής ομάδας του για το δυστύχημα, αριθμούν εκατοντάδες σελίδες, οι οποίες αγνοήθηκαν από την κύρια ανάκριση.

 

Σήμερα, ο Βασίλης Κοκοτσάκης, μιλάει στο Newsbreak για το πως βλέπει την μετεξέλιξη του αγώνα για δικαιοσύνη στα Τέμπη, σε πολιτικό κίνημα. Ο ίδιος βλέπει με θετικό μάτι τη μετάβαση του αιτήματος για δικαιοσύνη στην τραγωδία των Τεμπών από το κοινωνικό στο θεσμικό-πολιτικό πεδίο. Υποστηρίζει ότι η κίνηση της Μαρίας Καρυστιανού αποτελεί αναγκαία εξέλιξη, καθώς η δικαστική έρευνα προσκρούει σε «συστημικούς τοίχους» και πολιτικές ασυλίες που εμποδίζουν την αλήθεια.

 

Η πρωτοβουλία, σύμφωνα με τον Βασίλη Κοκοτσάκη, γεννήθηκε από την αποτυχία του κράτους να εγγυηθεί την ασφάλεια, καθώς και τη μετέπειτα προσπάθεια συγκάλυψης μέσω της αλλοίωσης του τόπου του εγκλήματος, της διαγραφής κρίσιμων βίντεο και της αγνόησης επιστημονικών δεδομένων (π.χ. τα αίτια της πυρκαγιάς).

 

Το διακύβευμα, μας λέει, δεν είναι η απλή εναλλαγή προσώπων, αλλά η πλήρης ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης και η κατάργηση των προνομίων (νόμος περί ευθύνης υπουργών) που προστατεύουν την εξουσία.

 

Χαρακτηρίζει τον όρο «εργαλειοποίηση» ως μηχανισμό φίμωσης, ενώ αναφέρει ότι η ανάδειξη τεχνικών ευρημάτων δεν είναι πολιτικό επιχείρημα, αλλά η ηθική υποχρέωση του πολίτη απέναντι στα θύματα.

 

Επισημαίνει τον κίνδυνο να εξοικειωθεί η κοινωνία με την αδικία. Σύμφωνα με τον ίδιο, η επιτυχία της πολιτικής κίνησης Καρυστιανού, θεωρείται «μονόδρομος» για την αποκατάσταση της αξιοπρέπειας της χώρας και την αποφυγή μελλοντικών τραγωδιών.

 

Ο κος Κοκοτσάκης ξεκαθαρίζει ότι ο δικός του ρόλος παραμένει τεχνικός και επιστημονικός, χωρίς να διεκδικεί πολιτικές θέσεις. Πιστεύει όμως πως «έχουμε όλοι υποχρέωση να βάλουμε πλάτη» σε μία πολιτική προσπάθεια που αποσκοπεί στον έλεγχο της εξουσίας, τη θωράκιση του Δικαίου και εν τέλει της ίδιας της Δημοκρατίας.

 

«Η κίνηση αυτή είναι η φυσική εξέλιξη του αγώνα της κοινωνίας»

 

Γιάννης Παναγιωτακόπουλος: Με δεδομένο ότι η πολιτική πρωτοβουλία της Μαρίας Καρυστιανού αναμένεται να ανακοινωθεί, τι αλλάζει από τη στιγμή που μια κοινωνική απαίτηση για δικαιοσύνη και λογοδοσία περνά στο πολιτικό πεδίο;

 

Βασίλης Κοκοτσάκης: Η μετάβαση από την κοινωνική απαίτηση στο πολιτικό πεδίο δεν αλλάζει την ουσία του αιτήματος, αλλά αλλάζει τα μέσα για την επίτευξή του. Ως τεχνικός σύμβουλος, διαπίστωσα ότι ενώ τα επιστημονικά δεδομένα ήταν και είναι συντριπτικά, η νομική διαδικασία προσκρούει διαρκώς σε “τείχη” που μόνο η πολιτική βούληση μπορεί να γκρεμίσει.

 

Τι αλλάζει λοιπόν; Η φωνή πλέον γίνεται θεσμική. Το αίτημα για την αλήθεια δεν θα είναι πλέον μια κραυγή έξω από κλειστές πόρτες, αλλά μια δύναμη που θα απαιτεί απαντήσεις μέσα στα κέντρα λήψης αποφάσεων.

 

Η εκπεφρασμένη πολιτική πρωτοβουλία της κ. Μαρίας Καρυστιανού, στοχεύει στην αποκατάσταση της εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς της Πολιτείας με την θέσπιση και ενίσχυση κανόνων θωράκισης της ανεξαρτησίας των θεσμών.

 

Στις διακηρυγμένες θέσεις της, στόχος είναι μια Δικαιοσύνη πραγματικά ανεξάρτητη, που δεν θα χειραγωγείται από την εκάστοτε κυβέρνηση και δεν θα εμποδίζεται από νόμους περί ευθύνης υπουργών ή βουλευτικές ασυλίες. Μόνο μέσα από μια τέτοια θεσμική θωράκιση μπορεί να διασφαλιστεί ότι θα οδηγηθούμε σε πραγματική λογοδοσία των εχόντων υποχρέωση να το κάνουν έναντι του λαού.

 

Η τραγωδία των Τεμπών όπως φάνηκε με την εξω-θεσμική παρέμβαση ύπατου αξιώματος, αλλά και τις εγκληματικές υπουργικές και υπηρεσιακές παραλήψεις που οδήγησαν σε αυτήν, ήταν εξ αρχής πολιτική, γιατί το κράτος όχι μόνο απέτυχε να εγγυηθεί την ασφάλεια των πολιτών του, αλλά αδυνατούσε να αντιληφθεί την επερχόμενη τραγωδία παρά τις προειδοποιήσεις. Κι αυτό είναι επίσης μεγάλο έγκλημα..

 

Η κίνηση αυτή είναι η φυσική εξέλιξη ενός αγώνα πλέον της κοινωνίας που απαιτεί και αρνείται να συμβιβαστεί με την ατιμωρησία, επιδιώκοντας να δώσει στη Δικαιοσύνη τα εργαλεία να δράσει ελεύθερα.

 

Γ.Π: Δηλαδή η εξέλιξη αποτελεί κυρίως αποτέλεσμα μιας κοινωνικής ανάγκης που δεν βρήκε θεσμική διέξοδο;

 

Β.Κ: Αναμφίβολα. Η πρωτοβουλία αυτή είναι το “παιδί” της θεσμικής ασφυξίας που υπάρχει χρόνια, αλλά πλέον έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο, με την ύπαρξη και ασφυκτική λειτουργία του λεγόμενου Επιτελικού Κράτους. Ως τεχνικός σύμβουλος, βίωσα μια πρωτοφανή πραγματικότητα, όπου η επιστημονική αλήθεια δεν αντιμετωπίστηκε ως εργαλείο δικαιοσύνης, αλλά ως “εχθρός” και χωρίς καν να εξεταστεί , δαιμονοποιήθηκε με την συμβολή και αγαστή συνεργασία επίσημων θεσμών, όπως υπουργών, ΜΜΕ και στρατευμένων μέσων κοινωνικής δικτύωσης…

 

Όταν η κοινωνία παρακολουθεί επί μήνες μια διαδικασία που άφησε ανοιχτές πληγές στην ίδια την έρευνα, η πολιτική διέξοδος γίνεται μονόδρομος. Αναφέρομαι σε συγκεκριμένα γεγονότα που προκαλούν δέος.

 

«Η ανάγκη για δικαιοσύνη βρίσκει έναν συστημικό τοίχο»

 

Γ.Π: Δηλαδή;

 

Β.Κ: Αρχικά, την παγκόσμια πρωτοφανή για τέτοιο τεράστιο περιστατικό ολοκληρωτική αλλοίωση του τόπου του εγκλήματος πριν καν ολοκληρωθεί η συλλογή των στοιχείων. Τέτοια ήταν η σπουδή που ακόμη και ανθρώπινα μέλη σε μεγάλο αριθμό βρέθηκαν με πρωτοβουλία των συγγενών, 6 μήνες αργότερα πεταμένα μαζί με τα συντρίμμια σε κατ εμέ αχαρτογράφητη «χωματερή» συντριμμιών και όχι σε μια οργανωμένη συλλογή πειστηρίων του δυστυχήματος όπως έπρεπε να είναι.

 

-Την παράλειψη κρίσιμων εργαστηριακών εξετάσεων στα σώματα των θυμάτων, που θα έριχναν φως στα αίτια θανάτου και κυρίως του επιταχυντή φωτιάς.

 

-Την καταστροφή δειγμάτων που είχαν ληφθεί από ιατροδικαστές, στερώντας τη δυνατότητα επανελέγχου με αποτέλεσμα τώρα μετά από 3 χρόνια να αναζητούμε (στοιχεία που τα είχαμε,) μέσα στα θαμμένα σώματα και μάλιστα όχι στα πλαίσια της κύριας ανάκρισης, αλλά ερευνώντας εκ των υστέρων με ανάσυρση από αρχείο, τυχόν παραλείψεων ιατροδικαστών.

 

-Τη σκανδαλώδη διαγραφή αρχείων εικόνας (CCTV) της κρίσιμης ημέρας και ώρας και όχι μόνο, και μάλιστα από εκείνους που είχαν ταχθεί να τα τηρούν και προστατεύουν, εικόνες που θα αποκάλυπταν τι ακριβώς μετέφερε η εμπορική αμαξοστοιχία.

 

-Την πλήρη άρνηση διερεύνησης του εύφλεκτου υλικού που προκάλεσε την τεράστια πυρόσφαιρα, παρά τις επίσημες καταγγελίες και τα τεχνικά πορίσματα, αλλά και τα πορίσματα του πλέον αρμόδιου προς τούτο Κρατικού φορέα ΕΟΔΑΣΑΑΜ .

 

-Την επιδεικτική αγνόηση των υπομνημάτων των τεχνικών συμβούλων των οικογενειών, που προσέφεραν ακλόνητα επιστημονικά δεδομένα για πολλές εκ των πτυχών της υπόθεσης.

 

-Το κλείσιμο της δικογραφίας, που άφησε εκτός κατηγορητηρίου την ίδια τη φωτιά (εμπρησμός) ως αιτία θανάτου, παρά το γεγονός ότι έχουμε πλέον αποδείξεις για 27 ανθρώπους που χάθηκαν από τις φλόγες και τις αναθυμιάσεις και όχι από τη σύγκρουση , αποδεχόμενη και εδώ πρωτοτυπώντας , ότι αιτία θανάτου είναι η απανθράκωση η οποία στα παγκόσμια ιατρικά , ιατροδικαστικά και εγκληματολογικά αρχεία κατατάσσεται ως μεταθανάτιο φαινόμενο.

 

Όταν λοιπόν η Δικαιοσύνη αδυνατεί να ενσωματώσει αυτά τα στοιχεία, η κοινωνική ανάγκη δεν βρίσκει απλώς “εμπόδια”, βρίσκει έναν συστημικό τοίχο.

 

Η κ. Μαρία Καρυστιανού και η κίνηση πολιτών αυτή κατά την γνώμη μου, φιλοδοξούν να γκρεμίσουν αυτόν τον τοίχο. Η κάθοδος λοιπόν και στο πολιτικό πεδίο είναι η μόνη απάντηση σε ένα σύστημα που “αυτοπροστατεύεται” θυσιάζοντας την αλήθεια για 57 ψυχές και όχι μόνο…

 

«Η αντίδραση δείχνει φόβο υπαρξιακής απειλής για το κατεστημένο»

 

Γ.Π: Σε δημόσια τοποθέτησή σας αναφέρατε ότι η λέξη που προκάλεσε τον μεγαλύτερο θόρυβο δεν ήταν το «κόμμα», αλλά η «κάθαρση». Πιστεύετε ότι η ίδρυση ενός πολιτικού φορέα καθιστά αυτή τη λέξη πιο απειλητική για το υπάρχον σύστημα εξουσίας;

 

Β.Κ: Η λέξη “κόμμα” είναι γνώριμη στο σύστημα. Ξέρει πώς να την διαχειριστεί, πώς να την απορροφήσει ή πώς να την απαξιώσει. Η λέξη “κάθαρση” όμως, τους προκαλεί πανικό όχι σαν λέξη, αλλά διότι αυτός που την διακηρύττει, η κ.Καρυστιανού, την εννοεί και έχει αποδείξει ότι δεν επιδέχεται συμβιβασμούς και δεν περιορίζεται (το αίτημα κάθαρσης) προφανώς σε ένα μόνο γεγονός, αλλά παντού ως ανάγκη πλέον επιβίωσης… της ίδιας της χώρας.

 

Η αντίδραση στην εξαγγελία αυτή δείχνει φόβο υπαρξιακής απειλής για το κατεστημένο, γιατί μάλλον οσμίζονται ότι το αίτημα για λογοδοσία δεν αφορά μόνο την τραγωδία των Τεμπών, αλλά κάθε σκοτεινή υπόθεση και κάθε σκάνδαλο, πολιτικό, θεσμικό ή οικονομικό που ταλανίζει την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια και την έχουν οδηγήσει στην διεθνή απαξία.

 

Όταν λοιπόν μιλάμε για κάθαρση, κατά την γνώμη μου, μιλάμε για την αποκατάσταση της Αριστοτελικής Πολιτείας, όπου ο έλεγχος της εξουσίας είναι η μόνη εγγύηση για την ελευθερία του πολίτη. Μια ουσιαστική και ανεξάρτητη διερεύνηση, και το “ντόμινο” των αποκαλύψεων, θα παρασύρει όλα τα στεγανά που χτίστηκαν για να προστατεύουν τους εκλεκτούς τους σε βάρος του λαού και αυτό προκαλεί ασφαλώς ανησυχία…

 

Το αίτημα λοιπόν δεν είναι απλώς να αλλάξουν τα πρόσωπα στην εξουσία. Πρέπει να αλλάξει ο τρόπος που το κράτος αντιμετωπίζει τον πολίτη και το Δίκαιο και πιστέψτε με αξίζει να προσπαθήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις. Ποτέ άλλοτε δεν είμαστε τόσο δυνατοί σαν κοινωνία ως τώρα, αλλά να έχουμε στον νου μας ότι η αντίδραση ενός πανίσχυρου συστήματος θα είναι σφοδρή και με κάθε μέσο και το εννοώ.

 

«Ο όρος “εργαλειοποίηση” μετατρέπεται σε έναν στυγνό μηχανισμό φίμωσης»

 

Γ.Π: Ήδη ακούγεται και από επίσημα κυβερνητικά χείλη η κατηγορία περί «εργαλειοποίησης της υπόθεσης των Τεμπών». Mια τέτοια κατηγορία αποτελεί θεμιτή κριτική;

 

Β.Κ: Η κατηγορία περί “εργαλειοποίησης” είναι το τελευταίο καταφύγιο εκείνων που δεν έχουν απαντήσεις στα τεχνικά και θεσμικά ερωτήματα.

 

Μετατρέπεται σε έναν στυγνό μηχανισμό φίμωσης τη στιγμή που χρησιμοποιείται για να ακυρώσει το δικαίωμα των θυμάτων και της κοινωνίας να ζητούν λογοδοσία.

 

Για να είμαστε ξεκάθαροι. Ποιος εργαλειοποιεί τι; Εργαλειοποίηση είναι η αναζήτηση της αλήθειας από μια χαροκαμένη μάνα;. Εργαλειοποίηση είναι η αλλοίωση του τόπου του εγκλήματος για να καταστραφούν τα στοιχεία.

 

Εργαλειοποίηση είναι η σκόπιμη διαγραφή των βίντεο της εμπορικής αμαξοστοιχίας. Εργαλειοποίηση είναι η χρήση της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας για να παρακαμφθεί η δικαιοσύνη και τόσα άλλα…

 

Αυτά είναι τα πραγματικά εργαλεία μιας εξουσίας που προσπαθεί να επιβληθεί πάνω από το δίκαιο.

 

Ως τεχνικός σύμβουλος και ως ομάδα, δεν καταθέσαμε απόψεις, αλλά δεδομένα. Οι 27 επιβάτες που χάθηκαν από τη φωτιά και τις αναθυμιάσεις, οι χημικές που ανιχνεύθηκαν και η κινητική της έκρηξης, δεν είναι “πολιτικά επιχειρήματα”, είναι φυσικά γεγονότα.

 

Όταν κάποιος βαφτίζει την ανάδειξη αυτών των γεγονότων “εργαλειοποίηση”, στην πραγματικότητα λέει: “Σώπασε για να μην εκτεθώ”.

 

Όταν το σύστημα βλέπει ότι δεν μπορεί να καταρρίψει τα στοιχεία, προσπαθεί να δολοφονήσει τον χαρακτήρα αυτών που τα αποκαλύπτουν και αυτό έγινε και γίνεται…

 

Χρησιμοποιούν τη λέξη “εργαλειοποίηση” για να ενοχοποιήσουν το συναίσθημα και να αποστειρώσουν την πολιτική δράση.

 

Όμως η δράση για το δίκαιο είναι η ύψιστη υποχρέωση του πολίτη. Ας σταματήσει λοιπόν η υποκρισία.

 

Και όσοι χρησιμοποιούν αυτή τη λέξη, το μόνο που καταφέρνουν είναι να αποδεικνύουν τον πανικό τους μπροστά στην επερχόμενη αλήθεια. Η σιωπή δεν είναι πλέον επιλογή και οι φωνές πλέον της κοινωνίας τείνουν να μετατραπούν σε χείμαρρο…

«Η πολιτική κίνηση θα “επαναφέρει τον προσανατολισμό” της δικαστικής διερεύνησης»

 

Γ.Π: Δεν υπάρχει όμως κίνδυνος μια τέτοια πολιτική πρωτοβουλία να αποπροσανατολίσει από τη δικαστική διερεύνηση της τραγωδίας των Τεμπών;

 

Β.Κ: Ο κίνδυνος αποπροσανατολισμού δεν προέρχεται από την πολιτική πρωτοβουλία, αλλά από τη θεσμική αδράνεια που βιώνουμε εδώ και μήνες. Αντιθέτως, η κίνηση αυτή κατά την γνώμη μου, είναι η μόνη που μπορεί να “επαναφέρει τον προσανατολισμό” της δικαστικής διερεύνησης στην πραγματική της αποστολή.

 

Ως τεχνικός σύμβουλος που μετείχα και μετέχω με τους συνεργάτες μου σε αυτή την έρευνα, ερωτώ:

 

Πώς μπορεί να προχωρήσει η δικαστική πλέον διερεύνηση όταν κρίσιμα πειστήρια, όπως τα αρχεία εικόνας (CCTV), έχουν διαγραφεί και δεν έχουν αναζητηθεί οι υπεύθυνοι και οι λόγοι της διαγραφής; Τι είχαν να κρύψουν άραγε; Όλοι αυτοί θεσμικοί και μη που μας αποκαλούν ψεκασμένους και κομπογιαννίτες, σε αυτή την απλή ερώτηση μπορούν να ψελλίσουν μία απάντηση;

 

Πώς μπορεί να υπάρξει απόδοση δικαιοσύνης όταν το κατηγορητήριο αγνοεί ουσιαστικά την δημιουργία πύρινης σφαίρας, την αιτία δημιουργίας και την πυρκαγιά που ακολούθησε, που αποδεδειγμένα σκότωσαν 27 συνανθρώπους μας, πέραν των υπολοίπων που σκότωσε η σύγκρουση;

 

Πώς θα φτάσει η έρευνα στους φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς, όταν ο νόμος περί ευθύνης υπουργών υψώνει τείχη προστασίας που καμία ανακριτική αρχή δεν μπορεί να υπερπηδήσει μόνη της και να ελέγξει αυτούς που είχαν την ευθύνη διαχείρισης εκατομμυρίων Ευρώ , για να κάνουν ασφαλές το δίκτυο και δεν το έκαναν , που αγνόησαν σχετικές καταγγελίες και που κουνούσαν το δάκτυλο στον οποιοδήποτε «τολμούσε» να το υπενθυμίσει έστω;

 

Η εξαγγελθείσα πολιτική πρωτοβουλία προφανώς δεν “ανταγωνίζεται” τη δικαιοσύνη. Την απελευθερώνει. Στοχεύει στο να δημιουργήσει τις θεσμικές συνθήκες εκείνες ,όπως η κατάργηση των προκλητικών ασυλιών και η θεσμική κατοχύρωση & διασφάλιση της ανεξαρτησίας των αρχών, ώστε οι δικαστές να μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους χωρίς “άνωθεν” παρεμβάσεις και περιορισμούς.

 

Ο μόνος πραγματικός κίνδυνος για τη δικαστική διερεύνηση είναι η λήθη και η σιωπή.

 

«Κίνδυνος να διολισθήσουμε σε έναν κοινωνικό Μιθριδατισμό»

 

Γ.Π: Ποιο θεωρείτε σήμερα το μεγαλύτερο ρίσκο σε σχέση με την υπόθεση του δυστυχήματος των Τεμπών;

 

Β.Κ: Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να διολισθήσουμε σε έναν κοινωνικό Μιθριδατισμό. Δηλ. Τη σταδιακή εξοικείωση του πολίτη με το “δηλητήριο” της αδικίας.

 

Όπως ο αρχαίος βασιλιάς Μιθριδάτης έπαιρνε μικρές δόσεις δηλητηρίου για να αποκτήσει ανοσία, έτσι και το σύστημα σήμερα μας ποτίζει καθημερινά με δόσεις συγκάλυψης, κυνισμού και αυθαιρεσίας.

 

Ο στόχος τους είναι να φτάσουμε σε ένα σημείο όπου τίποτα πια δεν θα μας προκαλεί σοκ, τίποτα δεν θα μας βγάζει στους δρόμους και θα θεωρούμε την ατιμωρησία ως τη μόνη “κανονικότητα” όπου αυτή και η συγκάλυψη θα θεωρούνται πλέον φυσιολογική συνθήκη.

 

Γ.Π: Η δημόσια συζήτηση όμως για το θέμα, δεν κρατάει ζωντανά τα αντανακλαστικά της κοινωνίας; 

 

Β.Κ: Σαφώς, όμως στη δημόσια συζήτηση ελλοχεύουν τρεις συγκεκριμένες απειλές που ξεπερνούν την τραγωδία των Τεμπών.

 

Η μεθοδευμένη κόπωση όπου το σύστημα ποντάρει διαχρονικά στον χρόνο. Ελπίζει ότι οι τεχνικές λεπτομέρειες ή οι δαιδαλώδεις νομικές διαδικασίες θα κουράσουν τον πολίτη, οδηγώντας τον στην παραίτηση. Τρανταχτό παράδειγμα η δίκη για τα χαμένα βίντεο του εμπορικού στον Ε.Σ. Θεσσαλονίκης, που όλο ξεκινά και όλο αναβάλλεται.

Όμως, η παραίτηση από τα Τέμπη είναι η οριστική παραίτηση από την ίδια μας την ασφάλεια και την αξιοπρέπεια. Αν “περάσει” η συγκεκριμένη διαχείριση σε ένα έγκλημα με 57 νεκρούς, τότε νομιμοποιείται όμοια συμπεριφορά για κάθε μελλοντικό σκάνδαλο, για κάθε παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, για κάθε αυθαιρεσία της εξουσίας.

 

Υπάρχει επίσης το ρίσκο να εγκλωβιστεί η απαίτηση για κάθαρση, στις συμπληγάδες του κομματικού φανατισμού. Όταν η αποκάλυψη της αλήθειας βαφτίζεται “αντιπολίτευση”, τότε χάνεται η ουσία και η αντιπολίτευση στην Ελλάδα -πλην ελαχίστων κυρίως ατομικών εξαιρέσεων- απέτυχε παταγωδώς και σε αυτό.

 

Ως τεχνικός σύμβουλος, με τρομάζει η προσπάθεια να επιβληθεί το πολιτικό “αφήγημα” πάνω από το εργαστηριακό “εύρημα” και αυτό έχει και ευρύτερες εφαρμογές .

 

Ζούμε σε μια χώρα όπου η όποια επίσημη κυβερνητική εκδοχή θεωρείται ισχυρότερη από τις επιστημονικές αποδείξεις ή τα συμπεράσματα ανεξάρτητων αρχών .

Το διακύβευμα των Τεμπών είναι ο “καθρέφτης” μέσα στον οποίο θα δούμε το μέλλον της Ελλάδας. Αν επιτρέψουμε να κλείσει αυτή η υπόθεση με “μπαζωμένη” την αλήθεια, θα έχουμε αποδεχθεί ότι στην πατρίδα μας η ζωή του πολίτη δεν έχει αξία μπροστά στο πολιτικό κόστος και απλώς πρέπει να περιμένουμε την σειρά μας ευχόμενοι να μην μας συμβεί.

 

«Δεν επιδιώκω καμία πολιτική θέση ή καρέκλα»

 

Γ.Π: Θα μπορούσατε να φανταστείτε τον εαυτό σας με ενεργό ρόλο σε έναν τέτοιο πολιτικό φορέα;

 

Β.Κ: Ο δικός μου ρόλος, μαζί με τους εξαίρετους συνεργάτες μου, τον Μανόλη , τον Νίκο, τον Fed,τον Faizal,τον Μάρκο κ.α., ήταν, είναι και θα παραμείνει ενεργός στο πεδίο της διερεύνησης της τεχνικής αλήθειας και όχι μόνο. Έχω ήδη πάρει την πιο κρίσιμη “πολιτική” απόφαση, να μην διαπραγματευτώ την συνείδηση μου και να μην υποχωρήσω μπροστά στις πιέσεις ,αλλά να προσπαθήσουμε να αναδείξουμε τα στοιχεία εκείνα που κάποιοι θα επιθυμούσαν να μην αποκαλυφθούν.

 

Με ρωτάτε αν φαντάζομαι τον εαυτό μου ως “πολιτικό” με την παραδοσιακή έννοια… α πα πα… τι δουλεία έχω εγώ με αυτά… μάλλον δε μου πάει. Άλλωστε η σημερινή κατεστημένη μου αντίληψη για την πολιτική και τους πολιτικούς δεν είναι καλή όπως, φαντάζομαι, και της πλειοψηφίας της κοινωνίας.

 

Ωστόσο θα συνεχίσω να στηρίζω ενεργά από κάθε πόστο ως ενεργός πολίτης, την προσπάθεια της κοινωνίας και των ενεργών πολιτών, που στοχεύουν στην αποκατάσταση του Δικαίου, στη θεσμική θωράκιση της χώρας και στην απόδοση δικαιοσύνης, χωρίς να απαιτώ ή να επιδιώκω καμία θέση ή καρέκλα.

 

Διεκδικώ το δικαίωμα των παιδιών μας να ζουν σε μια χώρα όπου η αλήθεια δεν θα είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης και ελπίζω κάποια στιγμή να αποκατασταθεί η έννοια και η ουσία της Πολιτικής και στην χώρα μας ως απαραίτητο συστατικό υγειούς λειτουργίας της δημοκρατίας μας, που τόσο έχουμε ανάγκη. Στην προσπάθεια αυτή έχουμε όλοι υποχρέωση να βάλουμε πλάτη.

 

«Το στοίχημα για την Ελλάδα δεν είναι να δικαιωθεί το παρελθόν, αλλά να εξασφαλιστεί το μέλλον»

 

Γ.Π: Αν αυτή η πολιτική κίνηση πετύχει, τι πιστεύετε ότι μπορεί να σημαίνει αυτό για την Ελλάδα των επόμενων ετών σε θεσμικό και κοινωνικό επίπεδο;

Β.Κ: Αν αυτή η πρωτοβουλία πετύχει όπως ελπίζω και εύχομαι, η Ελλάδα των επόμενων ετών δεν θα είναι απλώς μια χώρα που “τιμώρησε τους ενόχους των Τεμπών”, αλλά μια χώρα που ξαναβρήκε τη χαμένη της αξιοπρέπεια.

 

Σε θεσμικό και κοινωνικό επίπεδο, η επιτυχία αυτή θα σημάνει ότι η Δικαιοσύνη απελευθερώθηκε οριστικά από την εκτελεστική εξουσία. Θα έχουμε μια Πολιτεία όπου π.χ. οι νόμοι περί ευθύνης υπουργών και οι βουλευτικές ασυλίες δεν θα λειτουργούν ως “πλυντήρια” ευθυνών.

 

Η επιτυχία της κίνησης αυτής θα είναι η απόδειξη ότι κανένας δεν είναι πάνω από τον νόμο, ούτε ο ισχυρός, ούτε ο πολιτικός, ούτε ο ολιγάρχης και όλοι θα αντιμετωπίζονται ως απλοί Πολίτες, ίσοι δηλαδή απέναντι του νόμου όπως ορίζει το Σύνταγμα.

 

Σε κοινωνικό επίπεδο, επίπεδο πολύ σημαντικό ίσως το κυρίαρχο, η επιτυχία αυτή θα σπάσει τον κύκλο της παραίτησης των Πολιτών από την διεκδίκηση των δικαίων του, που παρατηρείται τα τελευταία πολύ δύσκολα χρόνια. Ο πολίτης θα αντιληφθεί επιτέλους ότι η φωνή του έχει δύναμη και ότι μπορεί να νικήσει τους διάφορους μηχανισμούς, ότι επιτέλους τα κατάφερε.

 

Τελικά ελπίζω ότι, η επιτυχία αυτής της κίνησης θα είναι η “κάθαρση” της ίδιας της δημοκρατίας μας. Θα είναι η στιγμή που η Ελλάδα θα πάψει να είναι το “κακό παράδειγμα” της Ευρώπης σε θέματα διαφάνειας, δημοκρατίας και πλουραλισμού και θα γίνει μια χώρα όπου ο πολίτης θα μπορεί να εμπιστεύεται ξανά τους θεσμούς του.

Το στοίχημα λοιπόν για την Ελλάδα των επόμενων ετών, δεν είναι να δικαιωθεί το παρελθόν, αλλά να εξασφαλιστεί ότι το μέλλον δεν θα έχει άλλα Τέμπη, άλλες υποκλοπές, άλλα μπαζωμένα σκάνδαλα και όχι μόνο.

 

 

 

Γιάννης Παναγιωτακόπουλος

 

 

 

Πηγή : https://www.newsbreak.gr