Εθνικό Νόμισμα και Εθνική Ενέργεια: Η Διπλή Απελευθέρωση ή η Νέα Μικρασιατική Καταστροφή;

Γράφει ο

Σπυρίδων Στάλιας, Οικονομολόγος Ph.D

 

Στην αυγή του 21ου αιώνα, η Αθήνα έλαβε δύο αποφάσεις που καθόρισαν τη μοίρα του Ελληνισμού για τις επόμενες δεκαετίες. Με μια κίνηση που θυμίζει τη στρατηγική υπερέκταση της Μικρασιατικής Εκστρατείας, η χώρα απεμπόλησε οικειοθελώς τα δύο βασικά εργαλεία της κυριαρχίας της: το Νόμισμα και την Ενέργεια. Σήμερα, το 2026, την ώρα που η χώρα εξοπλίζεται με φρεγάτες Belharra και μαχητικά Rafale kai F35 οφείλουμε να αναρωτηθούμε: Μπορεί ένα κράτος να είναι ελεύθερο όταν το «κλειδί» της οικονομίας του και της πρίζας του βρίσκεται σε ξένα χέρια;

 

Το Τριπλό Βάρος: Τόκοι, Καύσιμα και Ελλείμματα

 

Η τραγωδία της σύγχρονης Ελλάδας δεν εξαντλείται στην ενέργεια. Στον εφιαλτικό «λογαριασμό» της εξάρτησης, προστίθενται τρία δομικά βάρη που πνίγουν την εθνική προοπτική:

1. Ενεργειακή Αιμορραγία: 7-9 δις ευρώ, νομισμα που δεν εκδίδουμε, ετησίως για εισαγωγές φυσικού αερίου και άλλων ενεργειακών πόρων.
    
2. Φόρος Υποτελείας: 7-10 δις ευρώ ετησίως για αποπληρωμή τόκων του δημόσιου χρέους σε ένα νόμισμα που δεν εκδίδουμε.
    
3. Το Έλλειμμα του Ισοζυγίου Πληρωμών: Η χαριστική βολή. Το διαρκές έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών αποδεικνύει ότι η Ελλάδα αιμορραγεί πλούτο προς το εξωτερικό για να καλύψει τις βασικές της ανάγκες, από τα καύσιμα μέχρι τον αμυντικό εξοπλισμό.

Όταν μια χώρα πληρώνει τόκους σε ξένο νόμισμα και ταυτόχρονα αγοράζει την ενέργειά της από τρίτους, δημιουργείται μια μακροοικονομική μέγγενη. Η Ελλάδα λειτουργεί ως ‘χρήστης νομίσματος’, γεγονός που την καθιστά όμηρο των διεθνών αγορών. Αυτά τα συνολικά 20+ δισεκατομμύρια ευρώ που δραπετεύουν ετησίως από την εγχώρια οικονομία, είναι ο λόγος που η χώρα παραμένει σε κατάσταση μόνιμης αναιμίας.

 

Το Παράδοξο της Άμυνας

 

Η τραγική ειρωνεία είναι εμφανής: Επενδύουμε δισεκατομμύρια για να θωρακίσουμε τα σύνορά μας, ενώ έχουμε αφήσει την ενεργειακή μας βάση εκτεθειμένη. Μια Belharra στο Αιγαίο είναι ένα ψηφιακό φρούριο, αλλά χωρίς την υποστήριξη μιας αυτόνομης ενεργειακά χώρας, παραμένει ευάλωτη σε έναν απλό ενεργειακό εκβιασμό. Ο λιγνίτης, με αποθέματα 3,2 δισεκατομμυρίων τόνων στα σπλάχνα της Μακεδονίας, δεν είναι ‘βρώμικο καύσιμο’, είναι το στρατηγικό καύσιμο της ελευθερίας.

 

Η Σύγκριση με το 1922

 

Η κατάσταση θυμίζει τη Μικρασιατική Καταστροφή, όπου η οικονομική κατάρρευση προηγήθηκε της στρατιωτικής. Τότε, ο Στρατός μας βρέθηκε βαθιά στην Ανατολία, εξαρτημένος από τις διαθέσεις των ‘Συμμάχων’ για ανεφοδιασμό. Σήμερα, η Αθήνα ‘εκστρατεύει’ στις διεθνείς αγορές χωρίς δικά της εφόδια. Εξοπλιζόμαστε με τα κορυφαία όπλα της Δύσης, αλλά την ίδια στιγμή παραδίδουμε τα κλειδιά του θησαυροφυλακίου μας (τόκοι) και του εργοστασίου μας (ενέργεια) σε εκείνους που μας ‘προστατεύουν’.

 

Ο Δρόμος της Απελευθέρωσης

 

Η απελευθέρωση της Ελλάδας περνά μέσα από την ανάκτηση της αυτονομίας της. Η χρήση του λιγνίτη ως Εθνικής Ενεργειακής Εφεδρείας και η σύνδεσή του με μια ισχυρή Εγχώρια Αμυντική Βιομηχανία είναι ο μόνος δρόμος για να κλείσει η μαύρη τρύπα του ισοζυγίου πληρωμών.

 

Η ιστορία διδάσκει ότι τα έθνη που παραδίδουν τις μηχανές τους, αργότερα παραδίδουν και το έδαφός τους. Το παράδειγμα του Ισραήλ είναι η ζωντανή απόδειξη ότι η εθνική επιβίωση απαιτεί την πλήρη ταύτιση της ενέργειας με την άμυνα. Το Ισραήλ δεν αντιμετώπισε ποτέ το φυσικό αέριο ή το νόμισμά του (Σέκελ) ως απλά εμπορεύματα, αλλά ως στρατηγικά όπλα, θωρακίζοντας τις ενεργειακές του υποδομές με το Πολεμικό του Ναυτικό και διατηρώντας μια ανεξάρτητη νομισματική πολιτική που του επιτρέπει να χρηματοδοτεί μια παγκόσμιας κλάσης αμυντική βιομηχανία, χωρίς να περιμένει την έγκριση καμίας ξένης κεντρικής τράπεζας.

 

Είναι ώρα να ξαναπάρουμε το τιμόνι στα χέρια μας.

 

Εθνικό Νόμισμα και Εθνική Ενέργεια: Ο μόνος δρόμος για την ανάπτυξη και την ελευθερία.

 

spyridonstalias@outlook.com

Πηγή : https://www.militaire.gr